Wednesday, June 13, 2007

ကၽြန္ေတာ့္လူနာ

ထံုးစံအတိုင္း စမ္းသပ္စစ္ေဆးမႈမ်ားျပဳလုပ္ျပီး အားေပးစကားမ်ား ေျပာၾကားကာ လွည့္ထြက္မည္အလုပ္ လူနာျဖစ္သူက ကၽြန္ေတာ့္လက္ဖမိုးကို ခပ္ဖြဖြဆုပ္ကိုင္ျပီး အလြန္ေကာင္းမြန္ေျပျပစ္ေသာ အဂၤလိပ္စကားျဖင့္ ေမးခြန္းတစ္ခုကို ေမးလာသည္။

ေဒါက္တာ၊ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ဗုဒၶဘာသာတစ္ေယာက္ပါ။ ေသျခင္းတရားကို ရင္ဆိုင္ရဲပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဒီကင္ဆာေရာဂါနဲ႔ ဘယ္ေလာက္ခံမလဲ။ သိပါရေစ

အေျဖရိွေနေသာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ စဥ္းစားရမည့္ ေမးခြန္းမဟုတ္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္က သူ႔ေရာဂါကို အထူးၾကပ္မတ္ကုသေပးေနေသာ ဆရာဝန္ပင္ျဖစ္သည္။ ဒီလိုေမးခြန္းမ်ားကို ေျဖရင္း သာမန္ဆရာဝန္မွသည္ ယခုလို ဆရာဝန္ၾကီး ျဖစ္လာခဲ့ျပီ။ အခုလည္း ဒီေမးခြန္း … ကၽြန္ေတာ္ အတံု႔အဆိုင္းမရိွပင္ ေျဖလိုက္သည္။

ေယဘုုယ်အားျဖင့္ဆိုရင္ေတာ့ လူၾကီးမင္းလို ကင္ဆာေရာဂါသမားမ်ားဟာ တစ္ႏွစ္ေလာက္ပဲ အသက္ရွင္ႏိုင္ပါေတာ့မယ္

ေအာ္… ေက်းဇူးပါဆရာ

ေသျခင္းကို ရင္ဆိုင္ရဲသည္ဆိုေသာ္လည္း ရင္မဆိုင္ရဲသူတစ္ေယာက္ပမာ မ်က္လံုးမ်ားမွိတ္သြားျပီး အနားယူလိုဟန္ျဖင့္ ေခါင္းကို တဘက္သို႔ေစာင္းသြားလိုက္သျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္လည္း အခန္းျပင္သို႔ထြက္လာခဲ့လိုက္သည္။ အခန္းျပင္တြင္ လူနာရွင္မိသားစုႏွင့္ေတြ႔ျပီး လူနာအေျခအေနကို ေျပာျပေပးလိုက္သည္။ သို႔ေသာ္ တခ်ဳိ႕ေသာ မိသားစုဝင္မ်ား၏ မ်က္ႏွာတြင္ အလိုမက်ဟန္မ်ား အထင္းသားေပၚလြင္ေနသည္ကို ကၽြန္ေတာ္ သတိျပဳမိသည္။ သူတို႔လူနာအား စိတ္မခ်မ္းသာစရာ ေျပာမိ၍ပင္ျဖစ္မည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ေတြးေနမိသည္။

မွန္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့္အေတြး မွန္ပါသည္။ ညဘက္ေရာက္ေတာ့ လူနာ၏ညီႏွင့္ သမီးျဖစ္သူတို႔က ဖံုးဆက္ျပီး လူနာစိတ္သက္သာေစရန္ စကားျပင္ေျပာေပးဖို႔ ေတာင္းဆိုၾကသည္။

ဟုတ္ကဲ့။ ျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ၾကည့္ေကာင္းေအာင္ ျပန္ေျပာေပးပါ့မယ္

အေမးရိွ၍ အေျဖရိွလုိက္ရေသာ ကၽြန္ေတာ့္မွာ တာဝန္မကင္းသလို ျဖစ္ေနသျဖင့္ ျပန္၍ စကားဖာရမည္ျဖစ္သည္။ သူတို႔သံုးေသာ စကားတစ္လံုးကိုလည္း မွတ္မိေနမိသည္။
ေတာင္းပန္ပါတယ္ ဆရာရယ္ ” ဗမာလူမ်ဳိးမ်ားသည္ ထိုသို႔ပင္ႏွိမ့္ခ် ေျပာတတ္ဟန္တူသည္။

ကၽြန္ေတာ္ တယ္လီဖံုးခ်ျပီး ကုလားထိုင္ ေနာက္မွီကို အားရပါးရမွီခ်ရင္း မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မွ ကၽြန္ေတာ့္ နာမည္ႏွင့္ ရာထူးေရးထားေသာ ႏွစ္ေပပတ္လည္ ဆိုင္းဘုတ္ေလးကို ဖတ္ေနမိသည္။

ေဆးပညာပါရဂူၾကီး ေဒါက္တာဂၽြန္ကြန္လီ ၊ မ်က္ႏွာႏွင့္ လည္ပင္းဆိုင္ရာ ကင္ဆာေရာဂါအထူးကု၊ ဥကၠဌ (အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု ကင္ဆာေရာဂါဆရာဝန္မ်ား အသင္းၾကီး)

ဒီလို ဆရာဝန္ၾကီး ျဖစ္ပါလ်က္ ကၽြန္ေတာ္သည္ လူနာကို စကားေျပာရာတြင္ အလြန္ပင္ည့ံဖ်င္းေသးသည္ဟု တေယာက္တည္း ေတြးေနမိသည္။ ဒီလူနာ ေဆးရံုစတက္စဥ္ကလည္း စကားမွားခဲ့မိသည္။ စကားမွားသည္ ဆိုသည္မွာ အမွန္အတိုင္းတဲ့တိုး ေျပာမိျခင္းျဖစ္သည္။ အဲဒီတုန္းကလည္း ေဆးစစ္ခ်က္ အေျဖမ်ားဖတ္အျပီးတြင္ လူနာ၏ အေျခအေနကို ကၽြန္ေတာ္ရိပ္မိပါသည္။ အေျခအေနသည္ မေကာင္းေသာဘက္မွာ မ်ားေနခဲ့ျပီ။ လူနာက သူ႔အေျခအေနကို ကၽြန္ေတာ့္အား ေမးသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ အေျဖကား… “ Condition serious, but not hopeless ” ဟူ၍ ျဖစ္သည္။ အေရးၾကီးသည့္ အေျခအေန၊ သို႔ေသာ္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မရိွဘူးေတာ့ မဟုတ္ ဟူေသာ သေဘာျဖစ္သည္။ ထိုစဥ္ကတည္းက ကၽြန္ေတာ္၏ ဒုတိယပိုင္းမွတ္ခ်က္ “ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မရိွဘူးေတာ့ မဟုတ္” ဟူေသာ စကားစုကို သံတမန္အသိုင္းအဝိုင္းတြင္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ က်င္လည္ခဲ့ေသာ၊ သြယ္ဝိုက္ေသာစကားမ်ားကို နားလည္ခဲ့ေသာ၊ မ်က္ႏွာရိပ္ မ်က္ႏွာကဲ အလြန္ဖမ္းတတ္ေသာ ဤလူနာသည္ ေကာင္းစြာ သေဘာေပါက္ေနခဲ့ပါလိမ့္မည္။

ဟုတ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္၏ လူနာမွာ သာမန္ေညာင္ည ေငြတစ္ခုတည္းသာ ခ်မ္းသာေသာ လူနာမဟုတ္ေပ။ Mr. United Nation ဟု ေခါင္းေဆာင္အသိုင္းအဝိုင္းက ခ်စ္စႏိုးေခၚၾကေသာ ရာထူးမွ ပူပူေႏြးေႏြး အနားယူထားေသာ ဗမာႏိုင္ငံသားၾကီး ဦးသန္႔ပင္ျဖစ္ေလသည္။ တတိယ ကမာၻစစ္ျဖစ္မည့္အေရးႏွင့္ အျခားေသာ အေရးအခင္းမ်ားစြာကို နယူေယာက္ရံုးခန္းအတြင္းမွ တားဆီးကိုင္တြယ္ခဲ့ေသာ ဦးသန္႔သည္ ယခုေတာ့ ကင္ဆာေရာဂါႏွင့္ ကုတင္ထက္တြင္ လဲေလ်ာင္းေနရေပျပီ။ က်န္းမာေရးလိုက္စားေသာ ဦးသန္႔၏ အားနည္းခ်က္မွာ ေဆးျပင္းလိပ္ အလြန္ၾကိဳက္ျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ ေဆးျပင္းလိပ္ကို ပါးေစာင္မွာခဲျပီး အလုပ္လုပ္ေနတတ္သည္။ ထိုအက်ဳိးဆက္ကို ယခုခံစားရျပီ ျဖစ္သည္။ စကားေကာင္းေကာင္းမေျပာႏုိင္၊ အစားအေသာက္ေကာင္းစြာ ျမိဳမခ်ႏိုင္ျဖစ္ရသည္။

ကၽြန္ေတာ္ လူနာခန္းထဲဝင္လိုက္ေတာ့ ဦးသန္႔ႏွင့္ မိသားစုစကားေျပာေနသျဖင့္ လူနာေစာင့္မ်ား ထုိင္သည့္ခံုတြင္ ထိုင္ျပီးေစာင့္ေနမိသည္။ က်န္းမာစဥ္က ေပါင္ ၁၆၀ ရိွေသာ ဦးသန္႔သည္ ယခု ေပါင္ ၁၁၀ သာရိွေတာ့သည္။ သတင္းစာရွင္းလင္းပဲြမ်ား၊ မိန္႔ခြန္းေျပာပြဲမ်ားတြင္ ၾကည္လင္စူးရွစြာ ၾကားရေလ႔ရိွေသာ သူ႔အသံမ်ားမွာ အခုေတာ့ ခပ္ၾသၾသၾကီး ျဖစ္ေနသည္။ ဦးသန္႔က အနီးရိွလူမ်ားကို မႈန္ရီစြာၾကည့္ရင္း တီးတိုးေျပာေနသည္။

အေမနဲ႔ ေတြ႔ခ်င္တယ္ကြာ” “ေတြ႔ရမွာေပါ့ေလ” တကိုယ္တည္း ႏွစ္သိမ့္သလိုေျပာေနျခင္းျဖစ္သည္။ သမီးျဖစ္သူမွာ မ်က္ရည္မ်ားပင္ က်ဆင္းေနေလသည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း စမ္းသပ္ဖြယ္ရာမ်ား လုပ္ေဆာင္ျပီး မေန႔က စကားအတြက္ ျပင္ဆင္ဖာေထး ေျပာဆိုကာ ထြက္လာခဲ့ေလသည္။

ရက္သတၱပတ္ အနည္းငယ္ကို ျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့ေလျပီ။ ဦးသန္႔၏ အေျခအေနကား တက္ရိပ္မျပ။ ဆိုးသထက္ ဆိုးလာေနသည္ဟု ကၽြန္ေတာ္မွတ္ခ်က္ ခ်မိသည္။

ထိုေန႔က ႏိုဝင္ဘာ ၂၅ ရက္ေန႔၊ ၁၉၇၄။

ကၽြန္ေတာ္လည္း ဦးသန္႔မိသားစုႏွင့္အတူ လူနာခန္းထဲတြင္ ရိွေနခဲ့သည္။ မွိန္းေနေသာ ဦးသန္႔ကို လူနာေစာင့္သေဘာ ေစာင့္ေနၾကျခင္းျဖစ္သည္။ ခဏေနေတာ့ ဦးသန္႔လူူးလြန္႔လာျပီး သမီးျဖစ္သူကို ေခၚကာ အခ်ိန္ေမးသည္။

ဘယ္အခ်ိန္ ရိွျပီလဲ သမီး
တစ္နာရီထိုးပါျပီ ေဖေဖ
ေန႔လည္လား ၊ ညလား သမီး
ေန႔လည္ တစ္နာရီပါ
ေအာ္… တစ္နာရီေတာင္ ရိွျပီကို

အသက္ျပင္းျပင္းရွဴရင္း ဦးသန္႔ မ်က္လံုးျပန္မွိတ္သြားသည္။ သမီးျဖစ္သူလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔အနား လာထုိင္ရင္း ေထြရာေလးပါးေျပာေနၾကသည္။ ဦးသန္႔၏ ဇနီးျဖစ္သူ ေဒၚသိန္းတင္ကေတာ့ ဗုဒၶဘာသာတရားေတာ္မ်ားကို ရြတ္ဖတ္ေနေလသည္။ ေကာ္ဖီ တစ္ခြက္ ေသာက္ျပီးခ်ိန္တြင္ ဦးသန္႔ ကုတင္ကိုလွမ္းၾကည့္မိေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္လံုးေတြ ျပာေဝသြားသည္။ ဦးသန္႔ႏွင့္ ခ်ိတ္ဆက္ထားေသာ ႏွလံုးခုန္ႏႈန္းျပ ကိရိယာတြင္ မ်ဥ္းေျဖာင့္မ်ားသာ ေတြ႔ရေတာ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္ ခ်က္ခ်င္းထလာျပီး ႏွလံုးခုန္ႏႈန္းတိုင္းၾကည့္ေတာ့ … ေသခ်ာခဲ့ျပီ … ျပည္သူခ်စ္ေသာ ဦးသန္႔သည္ ကၽြန္ေတာ္တို႔အားလံုးကို ထားရစ္ခဲ့ေလျပီ … ပိတ္ထားေသာ မ်က္လံုးတို႔သည္ ဘယ္ေသာအခါမွ ျပန္ပြင့္လာေတာ့မည္ မဟုတ္ေတာ့ေပ။ သည္းထန္စြာ ငိုေၾကြးေနၾကေသာ မိသားစုကို ထားခဲ့ျပီး ကၽြန္ေတာ္ အခန္းျပင္ထြက္လာခဲ့ေတာ့ မ်ားလွစြာေသာ သတင္းေထာက္မ်ား၊ သံရံုးဝန္ထမ္းမ်ား ၊ အစိုးရကုိယ္စားလွယ္မ်ား၊ ကုလသမဂၢကိုယ္စားလွယ္မ်ား ကို အခန္းဝတြင္ ေတြ႔ရသည္။ သူတို႔ ေမးခြန္းက တစ္ခုတည္းပင္။

ဦးသန္႔ ဘယ္လိုေနေသးလဲ ၊ ဦးသန္႔ ေနာက္ဆံုးအေျခအေနေလး သိပါရေစ

ဦးသန္႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔အားလံုးကို ထားရစ္ခဲ့ပါျပီဗ်ာ

----------------------
------------------------------------------------------------------
ဦးသန္႔ကို ကုသေပးခဲ့ေသာ ဆရာဝန္ၾကီး ဂၽြန္ကြန္လီ အျဖစ္ခံစားေရးသားထားျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ဤေဆာင္းပါးသည္ ဦးသန္႔ အပါအဝင္ မည္သူတဦးတေယာက္ကိုမွ ထိပါးလိုျခင္း၊ ႏွိမ့္ခ်လိုျခင္း၊ ေစာ္ကားလိုျခင္းမ်ားမရိွဘဲ တတ္ကၽြမ္းသလို ေရးသားထားျခင္းျဖစ္ပါသျဖင့္ အမွားပါပါကလည္း ခြင့္လႊတ္ေပးပါရန္ ပန္ၾကားအပ္ပါသည္။
Ref : ကမာၻျငိမ္းခ်မ္းေရးဗိသုကာ ဦးသန္႔ (တကၠသိုလ္ စိန္တင္) ၊ အင္တာနက္။


3 comments:

Ko Phyoe said...

အားးး ေမာင္ပြတ္ တစ္မ်ဳိးႀကီးပဲျဖစ္သြားတယ္ ဖတ္ရတာ ... ဦးသန္႔ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ကို ျမင္ေယာင္လာမိတယ္။ ေၾသာ္ ... ေဆးလိပ္ေလွ်ာ့ဦးမွပဲ ...

Chocolaier said...

ဖတ္ၿပီး ငိုပါတယ္... ျပန္စဥ္းစားၿပီး ေဒါသထြက္လာပါတယ္(ေရးသူကိုမဟုတ္ပါ၊ နားလည္မယ္ထင္ပါတယ္)... ထပ္စဥ္းစားၿပီး အားမာန္တခ်ဳိ႕ရလိုက္ပါတယ္...

ဂ်စ္တူး - gyit_tu said...

ေမာင္ပြတ္.. ဒါေလးေကာင္းတယ္ကြာ ။