Saturday, September 1, 2007

ငါတို႔ရဲ႕ ရာဇဝင္ ( Blog Day Seminar Special Post )

ဒီအခ်ိန္ေလာက္ဆို MICT ရဲ႕ Conference Hall မွာ ငါ့ သူငယ္ခ်င္း Blogger ေတြ တူညီဝတ္စံုေတြနဲ႔ ေရာက္ေနေလာက္ေရာေပါ့။ လူခ်င္းရင္းႏွီးဖို႔ ခက္ခဲတဲ့ Online က သူငယ္ခ်င္းေတြဟာ အခုလို တိုင္းသိျပည္သိ Seminar ၾကီးတစ္ခုကို ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ က်င္းပႏိုင္ၾကေတာ့မယ္။ သူတို႔အားလံုးၾကိဳးပမ္းခဲ့ၾကတာေတြ အရာထင္ေအာင္ျမင္ျပီဆိုတဲ့ အသိနဲ႔အတူ ငါ သူတို႔နဲ႔ အတူရိွေနခြင့္မရတာကိုလည္း သိပ္စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတယ္။ ျပီးေတာ့ ငါျပန္ေတြးေနမိတယ္။ အဲဒီေန႔ေတြတုန္းကေလ ....

“ ကိုေနဘုန္းလတ္ - ခင္ဗ်ားဆဲခ်င္လည္းဆဲေတာ့ဗ်ာ ... ကၽြန္ေတာ္ Conference Hall ၾကီးကို Seminar အတြက္ Booking လုပ္လုိက္ျပီ ”

ဘယ္သူနဲ႔မွ မတိုင္ပင္ဘဲ ငါ လုပ္လိုက္တဲ့အလုပ္အတြက္ ကိုေနဘုန္းလတ္ကို ဖံုးဆက္ျပီး အေၾကာင္းၾကားလိုက္တယ္။ နာရီဝက္အတြင္းမွာ ကိုညီလင္းဆက္နဲ႔ ကိုေနဘုန္းလတ္တို႔ MICT ေရာက္လာၾကတယ္။ အခန္းေတြ လိုက္ၾကည့္၊ ကုန္က်စရိတ္တြက္နဲ႔ ငါ လည္းရံုးမတက္ျဖစ္ဘူးေလ။ အဲဒီေန႔မွာပဲ ကိုညီလင္းဆက္ က Sponsor ေတြ စရွာေပးတယ္။ အဲဒီတုန္းက Seminar လုပ္ဖို႔ ၂ လ တိတိလိုေသးတယ္။ ရက္ ၆၀ ေပါ့။

အဲဒီအခ်ိန္ကစျပီး ရန္ကုန္က Blogger ေတြ လူစုျပီးအစည္းအေဝးလုပ္တာ၊ တာဝန္ခြဲေပးတာ၊ မႏၲေလးက Blogger ေတြကို ဖိတ္ၾကားဖို႔ေတြ၊ Seminar အတြက္ျပင္ဆင္တာေတြနဲ႔ မနားၾကရေတာ့ဘူး။ အစည္းအေဝးဆိုတာ ဘယ္ႏွစ္ၾကိမ္မွန္းေတာင္ မသိေတာ့ဘူးေလ။ ျပီးေတာ့ Logo ကိစၥလို အမ်ားသေဘာေတာင္းရမယ့္ အလုပ္ေတြလည္း လုပ္ေပးခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ စင္ေပၚတက္မယ့္ သူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း ေျပာရမယ့္ စကားေတြကို စာစီရေသးတယ္။ သူတို႔ အဲဒီလိုအလုပ္မ်ားေနတဲ့ အခ်ိန္မွာပဲ ငါ က ဘာတာဝန္မွမခံဘဲ ႏို္င္ငံျခားကို ထြက္လာခဲ့တယ္။ ငါ သြားမယ့္ညေရာက္ေတာ့ ကိုေနဘုန္းလတ္နဲ႔ စကားေျပာျဖစ္ေသးတယ္။

“ မင္းမရိွရင္ ငါေတာ့ တအားေလ်ာ့ျပီကြာ။ Seminar ကိစၥ ငါ့တာဝန္ထားပါ။ မင္း စိတ္ေအးေအးသာသြားေတာ့ ” လို႔ သူေျပာတယ္။ ငါစိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတယ္။ ငါက သိပ္အကူအညီေပးႏိုင္တဲ့လူ မဟုတ္ေပမယ့္ အခ်ိန္ေပးႏိုင္တဲ့လူေတာ့ ဟုတ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ငါ ဒီေရာက္ေတာ့လည္း တတ္ႏိုင္သေလာက္ Seminar သတင္းေတြ နားေထာင္ေနခဲ့တယ္။ ႏိုင္ငံေရး လႈပ္လႈပ္ရွားရွားျဖစ္ေပမယ့္ ရက္ေျပာင္းလဲျခင္း မရိွဘဲ သတၱိရိွရိွက်င္းပမယ့္ ဒီပြဲကို ငါ ျမင္ခ်င္လိုက္တာ ... ငါ ရိွေနခ်င္တာ ...

တခ်ိန္က အစည္းအေဝးတစ္ခု။ ငါကလြဲရင္ အားလံုးအဲဒီမွာ ရိွေနၾကမယ္ ( ကိုစစ္အိမ္ထံမွ ကူးယူးေဖၚျပပါသည္ )

ငါမ်က္စိထဲ ျမင္ေယာင္ေနမိတယ္။ MICT ထဲမွာ MBS တံဆိပ္ပါတဲ့ အက်ီေတြနဲ႔ ငါ တို႔ Blogger ေတြ စည္ကားေနေလာက္ျပီ။ ငါ့ကို Blogger တစ္ေယာက္ျဖစ္လာေအာင္၊ ဒီအသိုင္းအဝိုင္းထဲေရာက္လာေအာင္ တြန္းပို႔ခဲ့တဲ့ ကိုဘလာေဂါက္ တစ္ေယာက္ ခုခ်ိန္ဆို သူကိုယ္တိုင္စီစဥ္တဲ့ T-Shirt ဝတ္ျပီး သူမ်ားေတြကို လိုက္စေနမွာ ငါ အေသအခ်ာသိတယ္။ ထာဝရေနာက္က်ေရးသမား ကိုညီလင္းဆက္ကေတာ့ ကင္မရာေတြနဲ႔ အလုပ္မ်ားေနလိမ့္မယ္ထင္တယ္။ သူ႔ကင္မရာေတြနဲ႔ ဒီေန႔ပြဲကို မွတ္တမ္းတင္မယ္လို႔ ငါ ရိွတုန္းက ေျပာဖူးတယ္ေလ။ ကုိေနဘုန္းလတ္၊ ကိုစိုးေဇယ်၊ ကုိုျဖိဳး ... အခုခ်ိန္မွာ အေသးစိတ္စီစဥ္ရမွာေတြကို စီစဥ္ရင္း ဟုိေျပးဒီေျပး ျဖစ္ေနလိမ့္မယ္။ ကိုတက္စလာကေတာ့ သူ႔ပင္ကိုယ္ဟန္ မပြင့္တပြင့္ျပံဳးရင္း Laptop နဲ႔ Projector ဆက္ဖို႔လုပ္ေနမလားပဲ။ အစက သူက အဲဒါေတြ တာဝန္ယူမယ္တဲ့ေလ။ Live Blog ကို အသက္သြင္းမယ့္ ကိုေက်ာ္ေဇယ်လည္း အလုပ္မ်ားေနေလာက္ေရာေပါ့။ ငါ သူနဲ႔ ရင္းႏွီးခြင့္ မရလိုက္ဘူး။ ေနာက္ျပီး ကိုမ်က္လံုး၊ ကိုစစ္အိမ္၊ ကိုခ်စ္စမ္း ... ဘယ္သူမွ ခန္႔ခန္႔ၾကီးထိုင္ေနရမွာ မဟုတ္ဘဲ အလုပ္ရႈပ္ေနၾကမွာပါ။ ငါ ျမင္ေယာင္ေနမိတယ္။ မိန္းကေလးထဲက မဘာညာနဲ႔ မမီ၊ ပင့္ဂိုး၊ စိတ္ကူး ...တကယ္ပဲအားလံုးစံုေနၾကျပီလား။ ငါ က်င္လည္ခဲ့တဲ့ေနရာမွာ ငါ ခင္တဲ့လူေတြက ငါ ျမင္ခ်င္တဲ့ပြဲကို လုပ္ၾကေတာ့မယ္ ... ဒါေပမယ့္ ငါက အေဝးမွာ ...

ေနာက္တစ္ခု သတိရမိတာက ဒုတိယအၾကိမ္အစည္းအေဝးျပီးကတည္းက ငါတို႔အက်င့္လုပ္ခဲ့တဲ့ ဒုတိယပိုင္း။ အစည္းေဝးျပီးတိုင္း တေနရာရာ ေျပာင္းထုိင္ျပီး စားလိုက္ေသာက္လိုက္နဲ႔။ ပိုျပီး ရင္းႏွီးေစသလို သိပ္လည္း ေပ်ာ္စရာေကာင္းတယ္။ ေမာလာသမွ်ေတြ ေပ်ာက္ေစခဲ့တယ္။ Blog Times ဆိုတဲ့ သတင္းစာေလးလဲ အဲဒီဒုတိယပိုင္းေတြကေန ေမြးဖြါးခဲ့တယ္ေလ။ ဒီေန႔ေရာ ... ဒုတိယပိုင္းရိွေသးလား ... ရိွသင့္တာေပါ့။ သူတို႔အားလံုး ပင္ပန္းလွျပီ။ မနက္ပိုင္းမွာ ေမာခဲ့တာေတြ၊ လြဲခဲ့တာေတြ စၾက၊ေနာက္ၾကနဲ႔ MBS ၾကီးတည္ျမဲဖို႔ ခြက္တိုက္ဆုေတာင္းမယ့္ ဒီပြဲကို္လည္း ငါလြဲခဲ့ရျပန္ျပီ။

why-do-we-blog ေရွ႕က ေမာင္ပြတ္

ငါနာရီၾကည့္ျပီး ဒီအခ်ိန္ေလာက္ဆို အခမ္းအနားစေတာ့မယ္လို႔ ေတြးေနမိတယ္။ သူတို႔ဟာ ခမ္းနားတဲ့ ခမ္းမၾကီးထဲမွာ ေနရာယူေနၾကေလာက္ေရာေပါ့။ ငါကေတာ့ ငါ့ေနရာလို႔ ေျပာလို႔ရတဲ့ အိပ္ခန္းက်ဥ္းထဲက ကြန္ျပဴတာစားပြဲမွာထိုင္၊ Live Blog အတြက္ F5 ေပၚလက္တင္ရင္း အသင့္ေစာင့္ေနတယ္။ တကယ္ေတာ့ ငါ့အလုပ္နားရက္က တနဂၤေႏြမွပါ။ ငါ့သူငယ္ခ်င္းေတြကို ျမင္ခ်င္လို႔ ငါ စေနနဲ႔ ရက္လဲယူျပီး ေစာင့္ေနတာေလ။ ငါ့သူငယ္ခ်င္းေတြကို ငါလြမ္းေနတယ္။ ဒီလူေတြေရာ .. ငါ့ကို အမွတ္ရေနစဲလား .... ေနာက္ျပီး Coffee King နဲ႔ Service + ၊ ၁၉ လမ္းက ညေနခင္းေတြ ... ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ... ငါတို႔သမိုင္းမွာ ဒီေန႔ကေတာ့ တကယ့္ကို ရာဇဝင္တြင္ေစခဲ့ျပီေလ။

MBS အဖြဲ႔ၾကီးႏွင့္ Seminar ျဖစ္ေျမာက္ေအာင္ အထူးၾကိဳးပမ္းကူညီေပးခဲ့ၾကေသာ ရပ္ေဝး၊ ရပ္နီးမွ ဆရာသမား၊ သူငယ္ခ်င္း၊မိတ္ေဆြမ်ားအားလံုးကို အထူးပင္းေလးစားလ်က္ ေက်းဇူးတင္ပါေၾကာင္း။

19 comments:

demo kitto said...

ေမာင္ပြတ္ရယ္... ဒီပို႔စ္ကို ဖတ္ၿပီး ဘာေျပာရမွန္း မသိဘူး.. ငါသိတယ္ နင္ဘယ္လို ခံစားရမလဲဆိုတာ.. ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ငါတို႔လည္း ခု နင္ေျပာသလို F5 ႏွိပ္ၿပီး သူတို႔နဲ႔ တူတူ seminar တက္ေနတယ္ေလေနာ္.. တစ္ေန႔ေန႔ေတာ့ ဒီဘေလာ့ခ္ဂါ ေမာင္ႏွမေတြနဲ႔ ငါတို႔ တူတူရွိေနႏိုင္မွာပါေနာ္..
all the way.. =)

koGyiTun said...

ခုနကပဲ အဲဒီကျပန္လာတာ သိုက္သိုက္၀န္း၀န္းနဲ႔ အင္မတန္ေပ်ာ္စရာ အားရစရာပါ။ ျမန္မာဘေလာ့ကာ အသိုင္းအ၀ိုင္းေလးတစ္ခု ဒီလိုျဖစ္လာတာ အရမ္း ၾကည္ႏူးမိပါတယ္ဗ်ာ။

ေနဘုန္းလတ္ said...

ေမာင္ပြတ္ေရ ... အြန္လိုင္းေပၚကေန ပါ၀င္တဲ့အတြက္ မင္းရွိေနတယ္လို႕ပဲ ငါခံယူၿပီးလုပ္ခဲ့တယ္ ...။ ငါတကယ္ ၀မ္းသာတယ္ ... ငါတို႕လူငယ္ေတြခ်ည္းပဲစုလုပ္ၾကတဲ့ပြဲဟာ ခမ္းမအျပည့္ စည္ကားခဲ့တာ ... ေနာက္ၿပီး တက္ေရာက္လာၾကတဲ့ ပရိသတ္ႀကီးရဲ႕ အာရံုစူးစုိက္မႈေတြကို ေသေသခ်ာခ်ာကိုရခဲ့တာ ... ေနာက္ ... အေျခအေနအရပ္ရပ္ကို ပါးပါးနပ္နပ္ ကိုင္တြယ္ႏုိင္ခဲ့တာ ... အဖုအထစ္ေလးေတြရွိခဲ့ေပမယ့္ ... သိသိခ်င္းပဲ ျပန္ျဖည္ေပးႏုိင္ခဲ့တာ ... ေနာက္ဆံုးက ႏုိင္ငံတကာက မင္းတို႕လို ဘေလာ့ဂ္သူငယ္ခ်င္းေတြ အြန္လိုင္းေပၚမွာရွိေနၿပီး ပူးေပါင္းပါ၀င္ၾကတာ ... အားလံုးအတြက္ တကယ့္ကို၀မ္းသာတယ္ကြာ။ မင္းကို တစ္ခုေမးခ်င္တာက ေနာက္တစ္ခါလုပ္မယ့္ပြဲအတြက္ ဒီ Conference Hall ထက္က်ယ္တဲ့ခမ္းမ ဘယ္မွာရွာရမလဲဆိုတာပါ ...။

ကိုၿဖိဳး said...

ေမာင္ပြတ္ေရ ..
ေနာက္တစ္ခါေတာ့ မင္းလည္းပါမွာေပါ့ကြာ .. မင္းေတာင္ ဒီေလာက္ ခံစားေနရရင္ ကိုရန္ေအာင္တို႔ .. ဘယ္လိုေနမယ္ မသိေတာ့ဘူး

MELODYMAUNG said...

ံhey Lovely Pooh yei

Anyhow, you always be with us naw.
ပြဲပီးလို႕ နင္နဲ႕ ဖုန္းေျပာရတာလဲ အေမာေျပသကြ နဘလေျပာသလို ေနာက္တစ္ခါလုပ္မယ့္ပြဲအတြက္ ဒီ Conference Hall ထက္က်ယ္တဲ့ခမ္းမကို စဥ္းစားေပးဦးေနာ္..ေနာ္

မင္းယြန္းသစ္ said...

ကိုေမာင္ပြတ္တို႕... အြန္လိုင္းကေန တတပ္တအားပါ၀င္ ၾကလို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဆီမီနာ ၾကီး ပိုျမိဳင္တာေပါ့။ တကယ္ပါ ဒီေလာက္ ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းတဲ့ ပြဲမ်ိဳးဗ်ာ ကၽြန္ေတာ္ ဒီတစ္ခါပဲ ၾကံဳေသးတယ္ဗ်ာ။ တကယ့္ကို we blog, we unite ပဲ။

pandora said...

ညီညီညႊတ္ညႊတ္ အားတက္သေရာ ေဆာင္ရြက္ခဲ႕ၾကတဲ့ ဘေလာ့ဂါ ေမာင္ႏွမေတြကို ေလးစား ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။
အရမ္းကို ၾကည္ႏူးစရာပါ။

သန္႔ေဇာ္မင္း said...

ကိုပြတ္ေရ..
ဘာမွ ၀မ္းမနည္းပါနဲ႔ဗ်ာ..
ေနာက္ေနာင္ ဒီထက္ပိုျပီး ၾကီးက်ယ္ခန္းနားတဲ႔ ပြဲေတြကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ တူတူ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီး က်င္းပၾကေသးတာေပါ့။

မယံုနိင္စရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ စည္ကားခဲ႔တဲ႔ ဒီစီမီနာၾကီးမွာ အြန္လိုင္းကေန အတူတကြပါ၀င္ဆင္ႏြဲခဲ႔တဲ႔ အတြက္လည္း ပိုျပီးေတာ့ေအာင္ျမင္ခဲ႔ ပါတယ္ဗ်ာ။

ဟုတ္တယ္ဗ်.. ကိုပြတ္ေရ... ေနာက္တေခါက္ပြဲေတြအတြက္ ဒီထက္ ၂ ဆေလာက္ၾကီးတဲ႔ ခန္းမမ်ိဳးရွာထားဦးဗ်ေနာ္..

tzm

P I N K G O L D said...

ေမာင္ပြတ္
နင့္ပိုစ့္ ဖတ္ျပီး ငါတစ္ကယ္ ခံစားရတယ္
နင္ ဒီမွာ မရွိေပမယ့္ ငါတို႔ အားလံုးရဲ့ စိတ္ထဲမွာ နင့္ကို အျမဲ သတိရေနၾကပါတယ္ဟာ.. ဒုတိယ အၾကိမ္ စီမီနာကိုလည္း တတ္ႏိုင္ရင္ ပြတ္နဲ႔အတူ က်င္းပ ၾကေသးတာေပါ့

မ်က္လံုး said...

ကိုပြတ္ေရ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕အားလံုး စိတ္တူကိုယ္တူ ၾကိဳးစားခဲ့တဲ့ ပဲြမွာ ေဒသေတြ ေ၀းခ်င္ေ၀းမယ္။ စိတ္ေတြ မေ၀းပါဘူးဗ်ာ။ ကိုပြတ္ပါတဲ့ Coff King က Meeting မွာ ကိုပြတ္ေျပာခဲ့တဲ့ Seminar ကို လူစည္ေအာင္ လုပ္ရမယ္လို႕ ေျပာခဲ့တာလည္း ကိုပြတ္ဆႏၵျပည့္ပါတယ္။ လာၾကတ့ဲ ပရိသတ္လည္း အမ်ားၾကီးပဲ။ ျပီးေတာ့ သူတို႕က မနက္ ၉ ၃၀ ကေန ညေန ပဲြျပီးတဲ့ အထိ လံုး၀မျပန္ပဲ စိတ္၀င္တစား အားေပးသြားၾကတာဗ်။ အရမ္းေအာင္ျမင္တဲ့ ပြဲတစ္ခုပါ။ ကိုပြတ္တို႕လို အေ၀းေရာက္ ျမန္မာဘေလာ့ဂါေတြနဲ႕ အတူ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အားလံုး ၀မ္းေျမာက္ ဂုဏ္ယူစရာ ပဲြတစ္ပဲြပါပဲခင္ဗ်ာ။

ေတြ႕ၾကဦးမယ္ေလ။ ခြက္တုိက္ ဆုေတာင္းၾကမယ္။ သခ်ၤာက်ဴ႐ွင္ေတြ လည္း တက္ၾကဦးမယ္ေလ။ အိုေကေနာ္ ကိုပြတ္..

kzy1980 said...

ပြတ္စ္ အခုလုိ ဖတ္ရတာ စိတ္မေကာင္းဘူး
ေတြ႕ဆံုခင္မင္ခြင့္မရလုိက္ေပမယ့္ စိတ္ထဲမွာ တစ္ကယ့္ သူငယ္ခ်င္းအရင္းႀကီးတစ္ေယာက္ရလုိက္သလုိ ခံစားလုိက္ရတယ္ဗ်ာ...က်ေနာ္လဲ သူငယ္ခ်င္းေတြ ကုိ ေတြ႕ခ်င္လုိ႔ အမွီေျပးလာခဲ့တာဘဲ ဒါေပမယ့္ ပြတ္စ္နဲ႔ မေတြ႕လုိက္ရတာကုိ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနတာ ဒါေပမယ့္ ပြဲၿပီးလုိ႔ ပြတ္စ္ဖုန္းဆက္လုိက္ေတာ့ အေမာကုိ ေျပသြားတာဘဲ..ဒါေပမယ့္ ပြတ္စ္ရယ္ မေျပာေတာ့ဘူး လြမ္းတယ္.....လုိ႔ဘဲ ေျပာပါရေစေတာ့....

HH said...

ေဟးပြတ္.. မနက္တည္းက ဒါကိုဖတ္ေနတာ။ ဖတ္လိုက္ မ်က္ရည္က က်လိုက္နဲ႔ ......မျဖစ္ေခ်ဘူး... ငါေတာ့ ေကာမန္႔ေရးရင္လည္း ငိုေနရင္ ဒုကၡဆိုျပီး အခုမွပဲ ကြန္မန္႔ကိုေရးလိုက္တယ္ဟာ။ မေန႔က ပဲြလုပ္ေတာ့မွ ငါတို႔အားလံုး ဘယ္ေလာက္ ရင္းႏွီးက်လည္း ဆိုတာကုိ တစ္ကယ့္ လက္ဆုတ္လက္ကိုင္နဲ႔ သက္ေသျပလိုက္ လို႔ရဘီ။ း)

မေန႔ကလည္း ငါတို႔အားလံုးေမာင္ပြတ္အတြက္ အကႌ်မွာ အမွတ္တရလက္မွတ္ေတြထိုးေပးလိုက္တယ္။

You are ever with us no matter near or far!!!!

ဘာညာ

Why Do We Blog? said...
This comment has been removed by the author.
sisain said...

seminar ၿပီးၿပီးခ်င္း ဖုန္းဆက္လာေတာ့ ဆာလည္းဆာ၊ ျပာလည္းျပာ (ကိုယ့္ပစၥည္းေတြက အမ်ားဆံုးမို႔ လိုက္သိမ္းေနရတာနဲ႔) မင္းဖုန္းဆက္တာကိုေတာင္ ေလာေလာနဲ႔ ေျပာလိုက္ရတာပါ။ ၿပီးေတာ့လည္း ေနဘုန္းလတ္ကို လွမ္းေပးလိုက္ေသးေတာ့-

အားလံုးစားၿပီးေသာက္ၿပီး အိမ္ျပန္ေရာက္မွ တစ္ေန႔လံုး ကိစၥကို ျပန္ေတြးျဖစ္တယ္။ ဟုတ္တယ္- မထင္ခဲ့ဘူး။ အဲဒီေလာက္ထိ မထင္ခဲ့မိဘူး။ အြန္လိုင္းေပၚမွာသိတဲ့ လူေတြဟာ အေတြးေတြ၊ စိတ္ကူးေတြ၊ ေပါင္းစည္းမႈေတြ အဲဒီေလာက္ထိ ျဖစ္လာလိမ့္မယ္လို႔ တကယ့္ကို မထင္ခဲ့ဘူး။

ဒီပို႔စ္ေလး ဖတ္ျဖစ္တဲ့အခါ (တကယ္) စိတ္မေကာင္း ျဖစ္မိတယ္ ေမာင္ပြတ္-။ အိမ္ကို လာသြားတုန္းက ေနာက္ၾက၊ ေျပာင္ၾကေသးတဲ့ ဓာတ္ပံုေတြေတာင္ ျပန္ၾကည့္မိလိုက္ေသး-

ကိုယ္ အစျပဳခဲ့တဲ့ စုစည္းမႈတစ္ခု ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ ျဖစ္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကိုယ္တိုင္ အနားမွာ ရွိမေနရတဲ့ ခံစားမႈေတြအတြက္ ဘေလာ့ခ္ဂင္းညီအစ္ကို၊ ေမာင္ႏွမအားလံုး ထပ္တူ နားလည္ေပးႏိုင္ခဲ့တယ္လို႔ ေျပာရင္ ေမာင္ပြတ္- မင္းယံုမလား။ တီရွပ္- ေရာက္တဲ့အခါသာ ၾကည့္ေတာ့။

ျပန္ဆံုၾကပါဦးမယ္- ေမာင္ပြတ္-

balargout said...

ိကိုယ့္လူရင္းႀကီး ေမာင္ပြတ္ေရ ၊ အေျခ အေနအေၾကာင္း
ေတြေၾကာင့္ ဒီပြဲမွာ မင္းမပါ၀င္လိုက္ရတာ စိတ္မေကာင္း မျဖစ္ပါနဲ႕ ၊ ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ မင္းကိုငါတို႕အနား အတူရိွ ေန တယ္လို႕ ခံစားရပါတယ္။ မင္းပို႕ကို ဖတ္ရတာ ငါတကယ္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ ငါတို႕ ကအလြမ္းဓါတ္ ခံရိွတယ္ ေနာ္။ အခုဆို မင္းျဖစ္ခ်င္တဲ့ စည္းရံုးမႈကို မင္းေတြ႕ ခဲ့ရ ၿပီ။ တို႕ ေမာင္ႏွမေတြ ဒီထက္ပိုတဲ့ အင္အားနဲ႕ တို႕ ႏိုင္ငံ အတြက္ တတပ္တအားကူညီၾကဦးမယ္ေနာ္။ ငါလဲ မၾကာခင္ မင္းရိွ ရာ အရပ္ကို ေရာက္လိမ့္ဦးမယ္။ အဲဒီအခါ ရန္ကုန္လို ပြဲမ်ိဳး တို႕ လုပ္လို႕မရဘူးလို႕ ဘယ္သူေျပာႏိုင္လဲ။
အားတင္းထား ေမာင္ပြတ္

Tesla said...

ေမာင္ပြတ္ မင့္အတြက္အကၤ်ီမွာ လက္မွတ္ထိုးတုန္းက မင့္အသံေတြၾကားရတယ္ မင့္မ်က္နွာကို ျမင္တယ္ မင့္ကို တကယ္ၾကီး သတိရျပီးကို ထိုးခဲ့ရပါတယ္..
(မပိုဘူး ေဟ့ေရာင္.. လက္မွတ္ထိုးတုန္းက ဘီယာနွစ္ခြက္ပဲ ေသာက္ရေသးတာ.)
အဲ့ဒီေန႔တေလွ်ာက္လံုး ငါတို႔နားမွာ မင္းရွိေနခဲ့ပါတယ္..။

စိုးေဇယ်ထြန္း said...

ေမာင္ပြတ္
ခင္ဗ်ားအတြက္ အကၤ်ီမွာ လက္မွတ္ထိုးေပးခဲ့တယ္။
ဒါေပမယ့္ စိတ္မေကာင္းပါဘူး။

s_potato said...

ခံစားခ်က္ေတြက ပီျပင္ေတာ့ စကားလံုးေလးေတြက အသက္၀င္ေနတယ္

TZA said...

ဖတ္ရတာအားရစရာပဲ.. ရန္ကုန္မွာမရွိတာနာတယ္ဗ်ား..

ကဲ.. MBS အတြက္ ေသာက္လိုက္ၾကရေအာင္.. ဂလု...