Sunday, March 23, 2008

TP သၾကၤန္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္အေတြးမ်ား

ကၽြန္ေတာ္မေန႔က TP သၾကၤန္ လို႔ လူသိမ်ားတဲ့ Temasek Poly ရဲ႕ ေက်ာင္းသားကပြဲ သြားၾကည့္တယ္။ သြားၾကည့္တဲ့ အေၾကာင္းရင္းေတြကေတာ့ အမ်ားၾကီးပါ။ ရန္ကုန္မွာကတည္းက ႏွစ္စဥ္ထြက္တဲ့ အေခြေလးေတြၾကည့္ျပီး ကိုယ္တိုင္ၾကည့္ဖူးခ်င္တာ၊ ကၽြန္ေတာ္အၾကိမ္ၾကိမ္ ၾကိဳးစားျပီး အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ မတက္လိုက္ရတဲ့ ပိုလီေက်ာင္းကို ေရာက္ဖူးခ်င္တာ (ပြဲက်င္းပတာကေတာ့ RP မွာပါ)၊ ပြဲျဖစ္ေျမာက္ဖို႔ ၾကိဳးစားေနတဲ့လူေတြထဲမွာ ကိုဇင္ကိုလတ္တို႔၊ ကိုငယ္တို႔လို လူရင္းအစ္ကိုၾကီးေတြပါေနတာ၊ ေနာက္ျပီး ကြဲကြာေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း လာမယ္ဆိုတာနဲ႔ သြားခဲ့တာပါ။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔အတူ ကိုညီညီ(သံလြင္) နဲ႔ မပိုး၊ မေနေနႏိုင္ တို႔ အတူၾကည့္ျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ စင္ကာပူေရာက္ျပီး တစ္လေလာက္ေနေတာ့ SP လို႔ေခၚၾကတဲ့ စင္ကာပူပိုလီေက်ာင္းရဲ႕ ကပြဲကို မႏိုင္းႏိုင္းစေန၊ ကိုဇင္ကိုလတ္တို႔ နဲ႔သြားၾကည့္ျဖစ္ေသးလို႔ အခုဒီပြဲကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ဒုတိယေျမာက္ၾကည့္ျဖစ္တဲ့ Poly ပြဲပါပဲ။

ဒီႏွစ္ဟာ TP ျမန္မာ ဖြဲ႕စည္းျခင္း ဆယ္ႏွစ္ျပည့္ျဖစ္ျပီး ကပြဲအေနနဲ႔ကေတာ့ ၈ ၾကိမ္ေျမာက္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အေတြ႕အၾကံဳေကာင္းေတြ ရျပီးသားျဖစ္တာနဲ႔အညီ လူၾကီးနဲ႔လူငယ္၊ ေက်ာင္းသားေဟာင္းနဲ႔ ေက်ာင္းသားသစ္ အတြဲညီညီ ပြဲထြက္ခဲ့ၾကတာဟာ အထူးပဲ ျပည့္စံုလွပါတယ္။ အဆို၊ အက၊ သံခ်ပ္၊ ျပဇာတ္၊ အျငိမ့္ အားလံုးဟာ ပညာရွင္ေတြမ်ားလားလို႔ ထင္ရေလာက္ေအာင္ အမွားအယြင္းမရိွ အသံုးေတာ္ခံသြားၾကပါတယ္။ အရင္ႏွစ္ေတြက တက္ၾကြစြာပါဝင္ခဲ့ျပီး ဒီႏွစ္မွာေတာ့ ျပည္ပ ေရာက္ေနတဲ့ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ေဟာင္းေတြရဲ႕ အမွတ္တရ စကားေျပာေပးတဲ့ Video Clip ေလးေတြ ဖြင့္ျပသြားတာကလည္း သတိတရရိွတတ္မႈ၊ ပုခံုးေျပာင္းတာဝန္ကို ေက်ပြန္စြာ ထမ္းေဆာင္ႏိုင္မႈ၊ ေရွ႕ေဆာင္လမ္းျပ လုပ္ေပးသြားသူေတြကို ေက်းဇူးသိတတ္မႈေတြနဲ႔ ဗမာေတြမွာ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ ယဥ္ေက်းမႈရိွတယ္ဆိုတာကို သက္ေသျပသြားသလုိပါပဲ။ ေနာက္ဆံုးပိတ္အေနနဲ႔ TP ရင္ခုန္သံ ဆိုတဲ့သီခ်င္းကို အားလံုးစုဆိုေနၾကတဲ့ သူတို႔မ်က္ႏွာေတြမွာ ပြဲေအာင္ျမင္လို႔ ပီတိျဖာေနတဲ့ အျပံဳးနဲ႔အတူ ေက်ာင္းနဲ႔ခြဲခြါရမွာကို ဝမ္းနည္းေနၾကတာ ျမင္သာပါတယ္။

ပြဲက်င္းပခ်ိန္က ေန႔လယ္ ၂ နာရီခြဲကေန ည ၁၀ နာရီအထိၾကာျမင့္ခဲ့သလို အစီအစဥ္ေတြကိုလည္း အစပ္အဟပ္တည့္တည့္ ထည့္သြင္းသြားပါတယ္။ လက္မွတ္၊ အစားအေသာက္၊ ေနရာအစီအစဥ္၊ Stage Setting၊ ကံစမ္းမဲ၊ လက္ေဆာင္ စတာေတြအားလံုးကိုလည္း စနစ္တက် လစ္ဟာမႈမရိွေအာင္ Organizer ေတြက စီစဥ္သြားတာကိုလည္း ေတြ႕မိပါတယ္။ SP ပြဲတုန္းကလည္း ဒီထက္မညံ့တဲ့ စီစဥ္မႈေတြ ေတြ႕ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္စဥ္းစားမိတယ္။ သူတို႔ဟာ Professional ပြဲစီစဥ္သူေတြ၊ အျငိမ့္သြင္းသူေတြ မဟုတ္ပါဘူး။ ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသားေဟာင္း၊ အလုပ္ဝင္ေနသူေတြပဲျဖစ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အစစအရာရာ ညွိညွိႏႈိင္းႏႈိင္းနဲ႔ စီစဥ္တတ္ေနၾကတယ္။ သူတို႔ကိုယ္ပိုင္အရည္ေသြးေတြကို တစ္ဦးတည္းအတြက္မသံုးဘဲ Team Work တစ္ခုျဖစ္လာေအာင္ ထည့္ထားၾကတယ္။ စိတ္မေကာင္းစရာက ဒီလို လုပ္ႏိုင္တဲ့လူေတြ၊ လုပ္ေနတဲ့လူေတြဟာ အမိႏိုင္ငံမွာ မေနထိုင္ႏိုင္ဘဲ ျပည္ပမွာပဲ ေနၾကရတယ္။ အရည္အခ်င္းေတြကို ျပည္ပကုမၸဏီေတြ အတြက္ေပးဆပ္ေနၾကရတယ္။ သူတို႔စီစဥ္တဲ့ ပြဲေတြဟာလည္း ျပည္ပမွာပဲ ျဖစ္တယ္။ ျပည္ပမွာ ေက်ာင္းတက္ခ်င္တဲ့ ေက်ာင္းသားအေရအတြက္ကလည္း တိုးျမဲတုိးေနတယ္။ ေက်ာင္းျပီးတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြကလည္း ျပည္ပမွာပဲ အေျခစိုက္ခ်င္ေတာ့တယ္။ တိုင္းျပည္ခ်စ္တဲ့လူေတြကို ဘာလို႔ တိုင္းျပည္ထဲ ျပန္ေ၇ာက္လာေအာင္ မဆြဲေဆာင္ႏိုင္ရသလဲ။ အခုလို အရည္အခ်င္းရိွတဲ့ ပညာတတ္ေတြ ျပည္ပေရာက္ေနတာ တိုင္းျပည္သိပ္နစ္နာတယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ ယံုတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံမွာ ဘာလို႔ အခုလိုေက်ာင္းသားကပြဲေတြ၊ သက္ဆိုင္ရာ တကၠသိုလ္နဲ႔ ေကာလိပ္ Club ေတြ၊ ေက်ာင္းသားအားကစားပြဲေတြ ဆိတ္သုဥ္းေနရတာလဲ။ ရိွတဲ့ေက်ာင္းသားကပြဲေတြ၊ ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲေတြကလည္း ဆရာ၊ ဆရာမေတြရဲ႕ ေရွးရိုးလႊမ္းမိုးမႈ ေအာက္ကမလြတ္ႏိုင္တဲ့ ကဗ်ာလြတ္အက၊ ပန္းပြါးအက၊ ဘုရားဇာတ္ေတာ္ျပဇာတ္ေတြနဲ႔ပဲ ျပီးေနၾကျပန္ပါတယ္။ တကၠသိုလ္ေတြက Fresher Welcome ဆိုတဲ့ အေလ့အထလည္း မၾကားမိတာေတာင္ အေတာ္ၾကာခဲ့ပါျပီ။ အႏွစ္ခ်ဳပ္လိုက္ေတာ့ ျမန္မာျပည္ကေက်ာင္းေတြမွာ Team Work ေပ်ာက္ေနတယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ျမင္မိတယ္။ ေက်ာင္းသားေတြခ်ည္းပဲ စုေပါင္းလုပ္တဲ့ ပြဲတစ္ခု၊ အစီအစဥ္တစ္ခုဆိုတာ ကထိန္မွာ ပေဒသာပင္သီးတာကလြဲျပီး က်န္တာ မရိွသေလာက္ျဖစ္ေနပါတယ္။ ဒီေတာ့ ေက်ာင္းတက္၊ အိမ္ျပန္၊ က်ဴရွင္သြား၊ ေနာက္ေန႔ေက်ာင္းလာ၊ ဒါမွမဟုတ္ အေဝးသင္တက္ေနတဲ့ေက်ာင္းသားေတြအေနနဲ႔ အေရးအေၾကာင္းေဟ့ဆို ငါ့ေက်ာင္း၊ ငါ့တကၠသိုလ္၊ ငါတို႔ေက်ာင္းသား Club ဆိုျပီး ေရာက္ရာအရပ္ကေန လာစုစည္းပါေတာ့မလား၊ ေက်ာင္းကို ခ်စ္ပါေတာ့မလား၊ အကူအညီေပးပါေတာ့မလား။ ခက္တာက ရန္ကုန္ဘက္မွာက အသင္းအဖြဲ႔ေလးတစ္ခု အေပ်ာ္တမ္းဖြဲ႕မယ္ဆိုရင္ ႏိုင္ငံေရးလုပ္မွာလား၊ ႏိုင္ငံေရးသမားပါလား ဆိုတာက စေမးေတာ့တာပဲ။ ေက်ာင္းသားေတြအေနနဲ႔ ႏိုင္ငံေရးအျပင္ လုပ္စရာေတြ အမ်ားၾကီးပါ။ အခု Poly ပြဲလိုမ်ဳိး၊ TP ျမန္မာ အဖြဲ႕လိုမ်ဳိးေပါ့။ အရမ္းစည္းလံုးၾကတယ္။ ရိုင္းပင္းၾကတယ္။ အားနည္းတဲ့လူကို ကူညီၾကတယ္။ စင္ကာပူထဲက ဗမာႏိုင္ငံငယ္ေလးလို႔ ျမင္ေယာင္ၾကည့္လို႔ရတယ္။ ျပည္တြင္းမွာလည္း ေက်ာင္းသားေတြ၊ ေက်ာင္းသားေဟာင္းေတြအေနနဲ႔ ေက်ာင္းကို ျပန္ပံ့ပိုးဖို႔၊ ဆရာေတြကို ျပန္ပူေဇာ္ဖို႔၊ ေက်ာင္းဂုဏ္ကို ျမွင့္ဖို႔ Team Work ေကာင္းတဲ့ အဖြဲ႔ေလးေတြ ရိွကိုရွိသင့္တယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ အေလးအနက္ ယံုၾကည္မိပါတယ္။

8 comments:

ညီညီ(သံလြင္) said...

TP သႀကၤန္ကေတာ့ အစ္ကိုတို႔ ေက်ာင္းတက္ကတည္းက အၿမဲတမ္း စည္စည္ကားကား သိုက္သိုက္၀န္း၀န္း႐ွိခဲ့ၾကတာ ထံုးစံပါပဲ။ ဒီအစဥ္အလာကို ၁၀ ႏွစ္တိုင္တိုင္ ထိန္းသိမ္းႏိုင္ခဲ့တဲ့ TP ေက်ာင္းသားေတြ ေက်ာင္းသားေဟာင္းေတြအတြက္ ဂုဏ္ယူပါတယ္ :)

Pinkgold said...

ေၾသာ္ နင္က တီပီ ၾကည့္ျပီး ေပ်ာ္ေနတာကိုဟ း)

Ko Paw said...

က်ေနာ္လဲ အဲသည္ပြဲကုိလာၾကည့္ျဖစ္တယ္။ ကုိပြတ္လုိဘဲ ခံစားရတယ္။ ဒါထက္ ကုိပြတ္ကုိ ျမင္လုိက္သလုိဘဲဗ်။ မဲတခု ေပါက္သြားတာ ကုိပြတ္မဟုတ္လား။

Ko Paw said...

က်ေနာ္လဲ အဲသည္ပြဲကုိလာၾကည့္ျဖစ္တယ္။ ကုိပြတ္လုိဘဲ ခံစားရတယ္။ ဒါထက္ ကုိပြတ္ကုိ ျမင္လုိက္သလုိဘဲဗ်။ မဲတခု ေပါက္သြားတာ ကုိပြတ္မဟုတ္လား။

Anonymous said...

You never ring me when this kind of good staff are coming.
Aren't you.

Jmy

Tin said...

Is there any VCD for this event???

စိုးထက္ - Soe Htet ! said...

:) good point of view bro !:P

Anonymous said...

တီပီ သၾကၤန္ ၾကည့္ခ်င္တယ္ဗ်ိဳ႕။ ဘယ္သူမ်ား လက္စြမ္းျပၿပီး ရိုက္လာတာ ၇ွိပါသလဲ။ :)